در الواح و کتب میرزا علی محمد باب غلطهای زیادی یافت می شود ، ما در این بخش به ذکر چند نمونه از این اغلاط اکتفاء می کنیم:

 

1- میرزا علی محمد باب در لوح هیکل الدین چنین آورده:

" انّ علیٌ قبل نبیل ذات الله و کینونیّته"( لوح هیکل الدین- صفحه 5)

بنابر قواعد عربی اَنَّ از حروف مشبهه بالفعل است و هرگاه در جمله بیاید ، باید اسم آن منصوب و خبرش مرفوع باشد. حال آن که می بینیم سید باب ، به جای علیاً از علیٌ استفاده کرده است.

 

2- باب در کتاب احسن القصص ذکر کرده:

"امن الذکر بما انزل الیه من ربه و المؤمنون کل امن بالله و بایاته و لا یفرقون بین احد من ایاته و قالوا المسلمون بالحق ربنا سمعنا ندآء ذکر الله اطعناه فاغفرلنا فانک الحق و الیک المصیر بالحق مابا."

(احسن القصص- صفحات 6و 7)

اولاً عبارت " بین احد من ایاته" صحیح نیست و باید " بین احدی آیاته" باشد ، زیرا واژه آیات مؤنث است و با "احدی" باید آنرا قرین کرد و نه با "احد"  . ثانیاً  عبارت" قالوا المسلمون بالحق" اشتباه است زیرا" قالوا" خود از فعل و فاعل تشکیل شده و فاعل به صورت ضمیر(با علامت واو) در آن دیده می شود که مرجعش " المؤمنون" است . بنابراین بار دیگر از فاعل به صورت اسم ظاهر (المسلمون) نباید یاد کرد که ضمیر فاعلی و اسم ظاهر با یکدیگر جمع نمی شوند.

3- میرزا علی محمد باب در کتاب بیان عربی آورده:

"ٲنتم اذا استطعتم کل آثار النقطه تملکون ولو کان چاپا  فان الرزق ینزل علی من یملکه مثل الغیث قل ٲن یا عبادی خیر التجاره هذا ، ٲن ٲنتم بمن نظهره تؤمنون."(بیان عربی- صفحات 42و 43)

در زبان عربی حرفهای "چ"و "پ" نداریم! از این جهت عبارت " ولو کان چاپا  " غلطی واضح است .

 

4- باب در کتاب بیان فارسی ذکر نموده:

"فی تجدید الکتب اذا انقضی علیها اثنی و مٲتین حولا ..."(بیان فارسی – الباب الاول من الواحد السابع) در این عبارت" اثنی و مٲتین حولا" اشتباه است ، باید بیان می شد "اثنان و مٲتان حولا".

 

5- در کتاب دلائل سبعه آورده:

" بسم الله الفرد ذی الفرد ... بسم الله الفرد ذی الفرداء بسم الله الفرد ذی الافارد ... بسم الله الفرد ذی الفرادین...بسم الله الفرد ذی الافردات  بسم الله الفرد ذی الفردوت..." (دلائل سبعه- صفحه ب)

"ذی الفرداء" و "ذی الافارد" و امثالهم غیر قابل ترجمه  و مهمل می باشند.

 

نکته قابل توجه اینجاست که جناب میرزا علی محمد باب در کتاب  احسن القصص  ذکر می کند:

"وان کنتم فی ریب مما قد أنزل الله علی عبدنا هذا فاتوا با حرف من مثله وادعو الذین قد زعمتم من دون ذکرالله..." (احسن القصص ، سوره 52 ، صفحه 181)

یعنی بدرستیکه اگر شک دارید از آنچه خدا بر این بنده ما فرو فرستاده ، پس مثل حروفی از آن را بیاورید و دعوت کنید به غیر ذکر خدا از کسانی که گمان می کنید.

خواننده گرامی ، آیا این ادعا مسخره به نظر نمی رسد؟!

  

از توجه شما به این بحث سپاسگزارم.





طبقه بندی: معرفی كتاب در مورد بهاییت،  ایران وبهاییت،  معرفی بهاییت، 
به اشتراک گذاری:
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در سه شنبه 28 دی 1389 توسط بهایی پژوه